ഓർമ്മകൾ....

എല്ലാ ഋതുക്കളും കൊഴിഞുത്തീരുമ്പോൾ........തിരശീലകൾ ഒന്നൊന്നായി വീണുകഴിയുമ്പോൾ........പിന്നിട്ടവഴികളേല്ലാം വിദൂരമായി കഴിഞ ശേഷവും ബാക്കിയവുക ഒരാൾ മാത്രമായിരിക്കും....പിരിയാൻ വിസ്സമ്മതിക്കുന്ന ഒരൊറ്റ സ്നേഹിതൻ മാത്രം.അതേ,ഓർമ്മ, കരയിപ്പിക്കാനും ചിരിപ്പിക്കാനും ചിന്തിപ്പിക്കാനും ഏറ്റവും കൂടുതൽ കഴിയുന്ന ഓർമ്മ എന്ന കൂട്ടുക്കാരൻ മാത്രം. മനസ്സ് ശൂന്യമണെന്നു പറയുന്നത് വെറുതേയല്ലെ?എങിനെ മനസ്സിനു ശൂന്യമാകാൻ കഴിയും....?അവിടെ നിറയെ ഓർമ്മകളാണ്.ജീവിതത്തേ പിടിച്ചുനിർത്തുന്ന ഓർമ്മകൾ....പൊള്ളിക്കുന്ന സംഭവങളുടെ മഹാപരമ്പരകൾക്ക് തീ കൊളുത്തുന്ന ഓർമ്മകൾ.......ഓർമ്മകൾ വേലിയെറ്റമാണ്.നൈമിഷിക ജീവൻ മാത്രമുള്ള വേലിയേറ്റം...വേലിയിറക്കം കഴിഞാൽ കുറേ കല്ലും മണ്ണും ചെളിയും ചപ്പും ചവറുകളുമല്ലേ...? പക്ഷേ ഓർമ്മകൾ വേലിയെറ്റമായിവന്ന് തഴുകി അപ്രത്യക്ഷമായികഴിയുമ്പേൾ ലഭിക്കുന്നതോ മഴവില്ലിന്റെ വർണ്ണങളുടെ രത്നങളും പവിഴങളും മുത്തുകളുമാണ്,അപ്പോൾ ഓർമ്മ ഒരു മായാജാലക്കാരനാണ്.ചിലപ്പോൾ ചാറ്റൽമഴയുടെ സംഗീതനൂപുര ഭാവം.......ചിലപ്പോൾ തിരയിളക്കി ആടിതിമർത്ത് അട്ടഹസിക്കുന്ന ഒരു ഭീമൻ മഴയുടെ ഭാവം.
തനിച്ചു മാത്രം സാധ്യമാകുന്ന ഒരു യാത്രയാണു ഓർമ്മ. ഓർക്കുക എന്നാലേന്തെന്ന് ആലേചിക്കുമ്പോൾ യാത്രയുടെ രൂപകം മനസ്സിൽ നിറയുന്നു.യാത്ര ഒറ്റക്കും കൂട്ടായും ആകാമല്ലോ.എന്നാൽ ഓർമ്മ എന്ന യാത്ര തനിച്ചുമാത്രമേ സാധ്യമാകൂ.ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട,ഏറ്റവും അടുത്തറിയാവുന്ന ഒരാളേകൂടി ഈ യാത്രയിൽ കൊണ്ടുപോവുക അസദ്ധ്യ.ഓർമ്മയുടെ നിറവും മണവും സ്വന്തം മാത്രമാണ്.ഒരാളുടെ അന്ത്യത്തിലും ബാക്കിയാവുക ഓർമ്മയണ്.ഓർമ്മമാത്രം....................